INTIMIDAD

Palabras a golpes de fuego.
Sensaciones que explotan por emerger.
Opresión en el pecho por sentir.
Lo bueno y lo malo de ser yo.

lunes, 26 de noviembre de 2007

Realizar los sueños


Estos días me planteo una situación un tanto particular.


Estoy en el proceso de hacer realidad se puede decir que casi todos mis sueños. Si, si... se están haciendo realidad. El Universo conspira para que ya no tenga que seguir "deseando"; ahora podré "tener". Cuando soy consciente de ello, se me aquieta la respiración, el corazón palpita rápido, y una extraña sensación me recorre por dentro.


Y....


Creo que no soy consciente del cambio que se está produciendo y que se va a producir en mi vida. TODO será diferente. Aquellas cosas por las que muchas veces ahora me angustio, dejaran de tener lugar. Podré hacer todo eso que siempre he soñado.... y... ¿me quedaré sin sueños? ¿Conseguiré alejar mis miedos o seguirán conmigo? ¿Tendré energías para realizar todo aquello que tenía pendiente para "cuando pueda"?


Estoy dispuesta a embarcarme en esta aventura con la confianza plena de que mi vida va a cambiar para mejor... aunque no sin sentir un cierto temor a sufrir.


Algún día te lo contaré.

sábado, 17 de noviembre de 2007

Nacimiento y muerte


Estos días no ando bien.

Mi cuerpo experimenta transformaciones que me revelan que algo está pasando.

Lo que más me inquieta es mi alma; anda revuelta y anda como de puntillas, por que no quiere ser vista ni oida para pasar desapercibida.

Algo se está moviendo.

Y en mayor o menor medida, sé lo que está pasando.

Muere la mujer joven que habitaba en mí. Cambia de forma. Se transmuta en una mujer distinta, diferente....

Está llegando, está naciendo la mujer madura.

Esa que me acompañará hasta el fin de mis días de mujer.

Y siento que se está produciendo esa muerte. Y sé que cuando acabe de morir, renaceré. Y seguiré siendo yo, aunque seré otra totalmente diferente.

Y el Universo, la Vida, es tan maravillosa, tan mágica, que hoy me da un regalo muy especial:En mi muerte, le concede a mi hija la vida, vida de mujer.
Entró sin avisar, aunque se la esperaba.
No hizo ruido y solo se asomó, para sorpresa y a la vez desilusión.


Ya estaba aquí!!


¡¡¡Mi hija se ha hecho mujer!!!!


Y coincide con mi muerte como tal.
Maravillas de la vida.




miércoles, 14 de noviembre de 2007

Esta noche en el aire

Esta noche en el aire se respira desilusión.

El corazón contento,
el alma bailarina,
la sonrisa de oreja a oreja,
y una chispa de luz en los ojos.

Pero esta noche, el aire huele a requiem.

Subida como la espuma,
aguanta, no te caigas,
en la boca del estómago un nudo,
¿cómo contar lo que siento?

Todo parece humo
aunque una corriente lo arrastra,
se lo lleva mar adentro
y lo aleja de mi casa.

Esta noche el aire me entristece:


"Y puedo sentirlo acercándose en el aire esta noche,
aguanta
He estado esperando este momento toda mi vida,
aguanta
Puedo sentirlo en el aire esta noche,
aguanta, aguanta
Y he estado esperando este momento toda mi vida,
Aguanta, aguanta "
...Reza la canción.
Pero no aguanta... se diluye, se evapora, se desvanece en la nada....
Ojalá todo sea un mal sueño.

domingo, 11 de noviembre de 2007

¿tú o yo?


¿En quién confío, en tí o en mí?
¿Estás triste o contento?
¿Te creo o no?
¿Me amas o me engañas?
¿Caminas o juegas conmigo?
¿Te ries conmigo o de mi?
¿Vienes o vas?
¿Estás o te alejas?
¿Cantas o lloras el azar?
¿Vives o mueres en mí?
¿Cuando vendrás o cuando te irás?
¿Ayer o mañana?
¿Pasado, presente o futuro?
¿Deseos o soñar?

Píntame un día de soledad, de libertad, donde no exista más duda que la de respirar... ¿Consciente o inconscientemente?

Déjate amar sin miedo a fracasar ¿conmigo o sin mi?

Va por tí dualidad, la que me hace caminar, la que se sienta a mirar por que lado tirará.

Felicidad


Tan poca cosa!!!

Tan delicada y efímera... como esa hoja caduca que cae en la lluvia que provoca el viento en el hayedo de mis amores.

La siento y la presiento, pero no deseo sentir su ausencia, por lo que me resisto a dejarme invadir por ella.

Tan fugaz, tan efímero... como el lento caminar de las hormigas hasta el hormiguero. Van rápidas pero su paso, aun no siendo lento, caminan cortas distancias en mucho tiempo.

Me quedo con este recuerdo. Con la sensación de su sabor dulce, intenso, presente, contento.

En el hoy, en el ahora, por un instante, por un momento...

martes, 30 de octubre de 2007

Dona'm la ma amor




Estoy haciendo limpieza de papeles.

Siempre tengo libretas con anotaciones, con historias personales o inventadas.

Cuando llega el otoño y no apetece salir, me gusta arreglar los cajones.

Según dícen, es tiempo de hacer "limpieza" (en el otro sentido de la palabra).

Y en eso estoy.


Y entre páginas y páginas, entre las páginas en blanco que aún quedan, aparece algo.

Algo que debí escribir hace bastante y que no sé a quien va dirigido, pero que al leerlo me ha dado ánimos.

Aquí lo dejo, como lo recibo en el momento que lo encuentro.

Está escrito en catalán pero también pongo la traducción. No prescindo de la lengua original pues aunque no es la mía cotidianamente, percibo otra sensibilidad al haberla escrito así.



"Dona'm la mà amor

i deixat portar.

Et duré per un camí ple de flors,

estels i animals

on regna la felicitat,

on tú i jo no som dos

sino la meitat

Deixa't guiar per els ulls de l'amistad

on la ombra i el dolor no volen estar

per on caminen els que volen estimar.


Dona'm la mà amor

que no t'has de preocupar per res

els obstacles es queden a un costat

i res no et farà trontollar.

Per que quan em donis la mà amor

sabras quant t'arrivo a estimar."


Dame la mano amor

y déjate llevar.

Te llevaré por un camino lleno de flores,

estrellas y animales

donde reina la felicidad.

Donde tú y yo no somos dos

sino la mitad.

Déjate guiar por los ojos de la amistad

donde la sombra y el dolor no quieren estar,

por donde caminan los que se quieren amar.


Dame la mano amor

que de nada te has de preocupar.

Los obstáculos se quedan a un lado

y nada te hará tropezar.

Por que cuando me des la mano amor

sabras cuanto te llego a amar.


domingo, 28 de octubre de 2007

Lágrimas


¿Por qué aparecen estos días, así, súbitamente, en cualquier momento, sin previo aviso, sin explicaciones?..
¿Por qué esas lágrimas secas, desde el interior de mi ser, llorando p'adentro, sin gemidos ni espasmos, dolorosas por infructíferas?...


"Al alba, al alba"


cantaba Rosa Leon allá por mi juventud


"Si te dijera amor mío que temo a la madrugada"


el peor momento del día,


"No sé que estrellas son esas que hieren como amenazas"


"Y sé que sangra la luna, al filo de su guadaña"


"Presiento que tras la noche, vendrá la noche más larga"


"Quiero que no me abandones, amor mío al alba"...



La misma guadaña de entonces, me hiere ahora...


Pero...


Ha llovido mucho desde entonces...

Ahora ya he crecido, aprendido, madurado....


Pero...

Siguen cayendo lágrimas en la madrugada... y a lo largo del día, cuando menos me lo espero.


Regalos que recibo